GÖRÜNmeyEN İZLER? atölyeleri Türkiye’de yaşayan Rum, Yahudi, Antakyalı Ortodoks ve Ermeni kadınların bir araya gelmesiyle, kırılganlık ile dayanıklılık arasındaki görünmez hatta birlikte bakma niyetiyle başladı. Zoom ekranlarının ardında, her biri kendi evinin içinden bağlanan kadınlar, yalnızca sesleriyle değil, mekânlarıyla, nesneleriyle ve gündelik hayatlarının dokusuyla bu sürece dahil oldular. Evler yalnızca arka plan olmadı; hafıza, duygu ve hatırlamanın canlı mekânlarına dönüştü.

Çalışma, “Biz kimiz?” sorusuyla başladı. Katılımcılar yalnızca isimlerini değil, bugün burada olma nedenlerini de paylaştılar: belleğin çağırdığı yerler, sanatla ilişkileri, görünmeyen izlerle kurdukları kişisel bağlar… Bu paylaşım, güvenli ve eşitlikçi bir alanın ilk halkasını oluşturdu. Dışavurumcu sanatlar yaklaşımının kısaca tanıtılmasının ardından bedenle çalışmaya geçildi. Ellerin hafızası üzerine kısa bir hareket çalışmasıyla beden uyandırıldı. Ardından her katılımcı, evinde kısa bir gezintiye çıkarak üç obje seçti: köklerini, yüklerini ve ışığını/umudunu temsil eden nesneler. Bu nesneler yalnız seçilmekle kalmadı; birbirleriyle kurdukları mesafe, yakınlık, yönelim ve duruş biçimleri üzerinden “konuşturuldu”. Katılımcılar bu nesneleri bir enstalasyona dönüştürerek, ip ve çizimlerle etrafına kendi “izlerini” eklediler. Bu aşama, sanatsal üretimin bir sonuç üretme zorunluluğu değil, bir tanıklık ve varoluş alanı olduğu fikrini güçlendirdi. Çizimler ve objeler, katılımcıların kökleri, yükleri ve umutları arasındaki ilişkileri görünür kılan sessiz bir anlatı haline geldi. Her katılımcı, çalışmasıyla bir süre yalnız kalarak “eğer bu enstalasyon konuşsaydı bana ne söylerdi?” sorusuyla içsel bir diyaloğa davet edildi. Paylaşım bölümünde her katılımcı çalışmasını tanıttı ve onu nasıl deneyimlediğini aktardı. Diğer katılımcılar ise “estetik yankı” yaklaşımıyla, yargısız ve onarıcı bir tanıklık sundu. Böylece bireysel deneyimler kolektif bir dinleme alanına dönüştü.